B2 is de naam die op mijn fotokoffer staat. Maar als we samenwerken, en dat hoop ik oprecht, moogt ge me gerust Jakob noemen. 

Ik leerde mijn stiel in het nachtleven. In donkere zalen leerde ik het licht te volgen, vrolijke chaos schoon te vatten, het moment te pakken voor het verdween. Dat instinct komt goed van pas in wat ik tegenwoordig het liefst doe: uw belangrijkste dagen en mensen vastleggen zoals ze zijn.

Van opleiding ben ik verpleger. Mijn verplegerspak hangt al jaren in de kast, maar wat erin zat is er nooit uitgegaan: mensen op hun gemak stellen. Een straffe verpleger en een straffe fotograaf doen precies hetzelfde. Ze zien mensen. Niet wat alleen wat die mensen graag willen tonen, maar wat ze echt zijn. In de flits van een onbewaakt moment. In de krulling van een lach die ze zelf niet eens zagen komen.

Zoekt ge iemand die u de hele dag vergezelt, die onzichtbaar is maar toch overal tegelijk, dan fotografeer ik u en uw schoonste momenten met alle plezier. Het plezier dat dit vak mij, na al die jaren, nog altijd geeft. En dat is niet weinig.